البته ارائه تعریفی دقیق از كنسرتو در یك مقاله كوتاه قطعاً امكان پذیر نیست، اما شرح مختصری از این فرم را تا جایی كه بتواند در جایگاه مقدمه یك خبر موسیقایی، راهگشا و مفید باشد، ارائه خواهیم كرد:
كنسرتو به طور كلی به قطعه موسیقی ای اطلاق می شود كه در آن سازهای اجرا كننده در دست كم دو موضع متقابل یا متعامل قرار گیرند.
بدین شكل كه این دو موضع در طول اجرای قطعه به شكلی، داد و ستدی موسیقایی انجام می دهند. در اغلب آثار «كنسرتو» یكی از دو موضع مورد بحث تنها از یك ساز تنها «سولو» تشكیل یافته اند و در مقابل، موضع دیگر، متشكل از تقریباً یك اركستر كامل است. به عبارتی دیگر، در این نمونه، یك اركستر در كنار یك ساز تكنواز به اجرای موسیقی می پردازند. تعامل بین این دو می تواند حالتی سؤال و جواب گونه داشته باشد، یا بدین شكل كه یكی از این دو گروه بخش اصلی موسیقی را اجرا كند، در حالی كه گروه دیگر به همراهی آن می پردازد. تركیبهای دیگری نیز در شیوه تعامل دو گروه سازی كه یك كنسرتو را اجرا می كنند، می توان متصور شد كه البته ذكرشان در این فرصت، چندان ضروری نیست.
حال اگر ساز تك نواز در یك اثر كنسرتو، یك ویولن باشد، آن قطعه موسیقی، كنسرتو ویولن خوانده می شود؛ به همین صورت اگر ساز تك نواز یك پیانو باشد، بدان معنی است كه فرم موسیقی مذكور یك كنسرتو پیانو است.
در میان مصنفانی كه به تصنیف آثار كنسرتو پرداخته اند، «ویوالدی» و «موتسارت» تقریباً از دیگران پركارتر بوده اند، اما تعدادی دیگر از آهنگسازان موسیقی كلاسیك نیز بوده اند كه به رغم ساختن اندك قطعاتی در این فرم، سهم بسزایی در تكامل آن داشته اند. از میان این تصنیف گران می توان به باخ، بتهوون، مندلسون، برامس، شومان و بسیاری دیگر اشاره كرد. یكی از مرسوم ترین اشكال فرم كنسرتو، در واقع كنسرتو پیانو ( Piano Concerto ) است. ساز پیانو با ویژگی های منحصر به فرد خود چه از لحاظ گستره صوتی و چه از منظر صدادهی و انعطاف پذیری، بسیار مورد توجه آهنگسازان بوده و شاهكارهای بسیاری برای اجرا توسط آن نوشته شده است؛ من جمله آثار بی شماری به فرم كنسرتو پیانو!
در آخر اشاره کنم کنسرتو ار ۳ قسمت تشکیل شده است :
۱) قسمت اول سرعت متوسط
۲) قسمت دوم سرعت کم ( احساسی )
۳) قسمت سوم سرعت زیاد
نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۱ساعت 12:42  نویسنده مهدی توپچی








